Waarschuwing aan Jo Swenters en vergelijkbare goddeloze rednecks die in hun onderbroek op het podium gaan staan: deze blogpost gaat een beetje aanvoelen als een Wikipedia pagina, dus misschien kunt ge deze gewoon skippen. Ik zal binnenkort ter compensatie anders ook wat informatie over hamburgers posten.
Gisteren na de koffiebar (waar we de blog hebben vernieuwd) zijn we eens naar Mono Lake getrokken. Dat meer is 2,5 keer zouter dan een normale zee. We hebben ook geproefd en het was inderdaad vrij zout. Of die felle steken in mijn buik erna daar iets mee te maken hadden weet ik niet, waarschijnlijk niet want ik had slechts een druppeltje geproefd. Het meer staat vooral bekend omwille van zijn tufa’s. Dat zijn grote mineralen die gevormd worden wanneer water en gassen omhoog komen uit de bodem van het meer. Als het waterpijl dan daalt komen die boven. Een beetje zoals stalagmieten bij ons in de grotten, maar dan vooral droge steen met veel zout. Het was net zonsondergang en we hebben dus enkele mooie plaatjes kunnen schieten daar. In het meer leven enkel garnalen omwille van het hoge zoutgehalte. Er zaten ook veel vliegen. Maar dan bedoel ik dus wel ENORM veel vliegen! Witte stenen waren volledig zwart en als ge een stap zette kon ge werkelijk een golf van vliegen zien wegvliegen. Die vliegen beten niet dus dat was nog wel leuk.
Die avond heb ik ook nog een interessante man ontmoet op de WC van de camping. Want zo gaat dat in de USA he, leuke mensen moet ge op de WC gaan zoeken. Zoals vaak ben ik natuurlijk weer zijn naam vergeten. Die heeft voorlopig een heel interessant leven gehad. Hij was vroeger bij de Air Force en moest boven Highway One vanalles controleren. Hij heeft daar ook twee jaar gewoond en vond het net zoals ons prachtig. Nu woont hij in het zuiden van California. Hij vertelde mij dat hij vroeger met zijn vrouw ’s morgens vroeg ging skiën in de lokale bergen, daarna snel terug naar huis en in de namiddag zwemmen in de zee. “Now where else can you do that, son?”, lachtte hij. Nu verbleef hij op dezelfde camping als ons, waar hij al 15 jaar kwam. Hij ging nu vooral vissen in de meren hogerop in de bergen, waar volgens hem prachtige vissen zitten. Vroeger heeft hij ook zijn dochter begeleidt in een hike van 217 miles die ze op 17 dagen hebben voltooid. Hij behoorde tot het “support team” en moest elke dag eten afdroppen. Tijdens die hike was een weg in Yosemite afgezet omdat een beer iemand had aangevallen. De beer had zijn rugzak gepikt en die stomkop ging die terughalen. Natuurlijk kreeg die een serieuze lel, maar hij heeft het overleefd. Anyways... hier zijn heel wat leuke verhalen te vinden.
Nog zo’n leuk verhaal ligt bij de volgende bestemming: Bodie, een ghost town kort bij Mono Lake dat bewoond was tussen 1860 en 1942. Voor degenen die Deadwood hebben gezien, this is the real deal! Vroeger kwam W.S. Bodie naar hier en vond er goud. Zoals vaak in die tijd ging dat heel snel rond en begon het stadje te groeien en te groeien. Er hebben op het hoogtepunt zo’n 10.000 mensen gewoond. In een bijzonder strenge winter waren de supplies in de stad volledig uitgeput. W.S. Bodie en zijn vriend E.S. “Black” Taylor besloten om supplies te gaan halen toen de storm even stil lag, een hike van zo’n 5 à 7 dagen. De supplies kopen was hen gelukt en het was tijd om terug te trekken. Helaas, de storm begon terug op te zetten en ze zaten vast. Bodie is onderweg van uitputting omgevallen. Taylor wou hem nog meedragen maar had gewoon de kracht niet meer. Hij beloofde hem te gaan halen zodra hij terug op krachten was. Hij is meermaals gaan zoeken in de sneeuw maar vond hem niet. De volgende lente vond hij Bodie’s botten terug en heeft hij hem bescheiden begraven. De stad was verdeeld in een noordelijk deel en een zuidelijk deel. Het zuiden was veilig. Daar lagen bowlingbanen, sportvelden, theaters, saloons, enzovoorts. Het noordelijke deel was iets minder veilig. Daar lagen Chinatown, bordelen, bars en andere zaken waar mannen zich een stuk in hun kloten dronken en elkaar daarna afschoten. Er zijn ooit 8 schoten afgevuurd, 2 mannen die elk 4 keer schoten. Ze stonden drie voet van elkaar af. Geen enkele kogel raak, zo zat waren ze.
Enkele leuke details nu. Chinatown in Bodie was blijkbaar vrij groot, maar vandaag staan er nog maar 2 huizen van recht. Er is ooit een grote brand geweest. Naar het schijnt ontstond die door een kleine rakker van 3 jaar die buiten werd gezet op een verjaardagsfeesje van een vriendinnetje. De gewoonte was om taart te geven aan de gasten, maar deze moeder had groene jelly pudding gemaakt en dat manneke werd daar zo teleurgesteld van dat hij overal tegen begon te stampen. Buitengezet dus, en hij is op straat verder gaan roepen. Hij vond een pakje lucifers en the rest is history. Wat we vandaag van Bodie kunnen zien is wel slechts 5 tot 7 procent van de originele stad. De ranger liet ons ook weten dat er vroeger blijkbaar elke dag wel iemand werd vermoord in Bodie. De politie deed daar weinig aan. In de krant in die tijd werd daarover gegrapt: wie de sheriff overdag op straat kon vinden kreeg een blok goud. Tenslotte, in 1997 heeft een Canadees bedrijf stalen genomen van de hills rond Bodie, en heeft geschat dat er nog wel zo’n miljoen pounds goud te vinden waren. Gelukkig gingen ze failliet door een ongeluk in een andere mijn, anders was er niet veel meer te zien van Bodie. Die huisjes storten van de kleinste trilling al in. Maar genoeg over Bodie nu...
Momenteel zitten we in Death Valley in ons hotel Stovepipe Wells. Dat Stovepipe gedoe is gene zever. Het is hier ontzettttteeeeeendddddd warm! Momenteel is het 50 graden celcius en het is ongeveer 6u ’s avonds. Maar daarvoor zijn we gekomen natuurlijk. Misschien vraagt ge u af hoe het voelt om hier te zijn nu... Beeld u in dat ge in de sauna stapt, maar dat het kurkdroog is. Dat is het dus. Ik voel mijzelf zweten en ik voel het meteen verdampen. Extreem klimaat. Straks lekker zwemmen, eten en morgen meer Death Valley beauty. Morgenavond Vegas! Tot snel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten