New York City

Nog enkele dingen die ik vergeten ben te vertellen. Richting Washtington zijn we aangehouden door de politie. Gerrit reedt toen met de auto. We reden door een woonbuurt waar we 30 mph mochten rijden en hij reedt 47 mph... 27 kilometer per uur te snel is dat. Gelukkig kregen we daarvoor geen boete, maar het is wel leuk om eens mee te maken: “license and registration please...”. En dan ben ik ook nog vergeten te vertellen dat we in Philadelphia zijn gestopt, een nachtje om te slapen. Daar zijn we ’s avonds nog pizza gaan eten. Ik nam te veel, te duur en te heet en werd daarvoor gestraft met een bloedend gehemelte dat de dag erna nog bloedde... maar tis ondertussen weer in orde. Daarna heeft Jochen nog de Rocky Stairs opgelopen en dat was blijkbaar vrij populair want iedereen daar deed dat.

Nu terug naar New York. Gisteren hebben we eerst het National Museum of American History gedaan. Dat is het museum waar Ross uit Friends werkt. In dat museum is werkelijk alles! Exhibits met primaten, zoogdieren, vissen, planten, stenen, hemellichamen, enzovoorts. We zijn daar nog naar een IMAX film gaan kijken over de Hubble telescoop en Jochen en ik zijn ook nog naar Lizzards & Snakes, ALIVE gaan kijken. Daar zaten levende hagedissen en slangen, zoals bijvoorbeeld een gigantische python en een groene mamba (“kills you in four minutes”). Allemaal zeer leuk. Op de vierde verdieping konden we een hoop opgegraven dinosauriërs vinden, met als kers op de taart natuurlijk de T-rex! Na het museum zijn we in Little Italy wat gaan eten en zijn we ook Chinatown gepasseerd. Nog wat winkelen op Times Square, zoals bijvoorbeeld in de NBC Store of de HBO store. Dan hebt ge ook nog the Apple Store, the M&M Store en the NBA Store... Genoeg te doen dus. ‘s Avonds hebben we nog wat pinten gedronken in de bar en daarna slapen.

De derde dag in NYC zijn we ieder onze eigen weg gegaan... Jochen is gaan winkelen, Yves idem, Gerrit en ik hebben een boottocht gedaan en zijn daarna ook wat gaan winkelen. Ik heb lekker 4 pralienen voor 10$ opgegeten... niet slecht, maar als chocoladefan vind ik het zelfs nog wat duur voor de smaak. Morgen gaan we nog wat rondlopen hier en daar en daarna gaan we richting JFK voor de terugkeer. Onze vlucht is om 21u en we komen in Madrid aan om 10u ’s morgens (7u vliegen en 6u tijdsverschil). Daarna nog 2u wachten en een korte vlucht naar Brussel zou ons rond 2 a 3 uur terug op Belgisch grondgebied moeten zetten. Niet met tegenzin is dat, want 5 weken in de States is toch ook wel genoeg geweest, al waren het natuurlijk wel mooie weken met veel leuke steden en prachtige natuur. Nog niet hier geweest? Begin dan al maar te boeken...

Washington, Six Flags & NYC

Washington DC was vrij gewoontjes. Daar staan een paar belangrijke en mooie gebouwen, maar we zijn er vrij snel doorheen gegaan. Foto’s nemen en ju. Eerst kwamen we the White House tegen, altijd eens mooi om meegemaakt te hebben. Dat was wel serieus bewaakt daar! De straat ervoor mocht ge niet in en stond afgespannen met draad en werd bewaakt door politie. Daarna zijn we doorgelopen naar het Capitool, het gebouw waar the Senate en the House of Representatives in liggen. Daar worden de wetten gemaakt dus en in het Witte Huis worden ze ondertekend. Het is dus hier dat die onnozelaars beslist hebben dat bier niet in het openbaar gedronken mag worden. We hebben dat dus maar volledig gebombardeerd en laten afbranden tot de grond. Dat zal vanavond waarschijnlijk wel op het nieuws zijn, maar misschien ook niet want andere zever zal ook al wel veel tijd innemen op het VTM nieuws.

Daarna richting New Jersey voor Six Flags Great Adventure. Dat was wel een avontuur, maar geen groots. We gingen zo vroeg mogelijk naar binnen en konden daarom meteen in de Kinda Ka, de hoogste rollercoaster in Amerika. Die vertrekt in 3 seconden naar 210 kilometer per uur, ge gaat 90° de lucht in, zo’n 140 meter en ge draait daarna 180° terug naar beneden. Dat is het dan. Leuk record, maar er zijn leukere attracties. De El Toro bijvoorbeeld, daar konden we ook meteen in. Dat is een wooden coaster en die gaat ook supersnel en maakt soms ook ferm stijle duiken. Die vonden we zo leuk en hebben we dan nog maar eens gedaan. Daarna begonnen sommige ritten kapot te gaan, zoals de Nitro en de Superman. Dan maar wat gaan eten. Na het eten werkte de Superman weer, en die was ook wel leuk. Ik hou wel altijd mijn ogen toe en doe net zoals ik uit een vlieger val. Ik zie dan wel niks, maar voor het beeld ga ik achteraf wel naar YouTube. Het gevoel krijg ik toch al in de baan zelf ;-). Daarna nog wat nattere dingen gedaan, boomstammen (saai) en de rapids (zeer nat!). Gerrit zijn GSM en Yves zijn camera bleven kapot, maar die blijken vandaag weer half half te werken. Misschien dat het morgen terug in orde is... we zullen zien.

Vandaag onze eerste dag New York City. De auto is terug naar de luchthaven en nu zullen we het met de subway moeten doen, maar die werkt goed en supersnel. We zijn maar gewoon wat de stad gaan verkennen, zoals de McDonalds, Bloomingdale’s, de NBA Store, de NBC Store, enzovoorts. ’s Avonds zijn we nog trappist gaan drinken in Brussels Bar en daarna nog even The Empire State Building gaan bezoeken. New York (de staat, niet de stad) wordt ook wel eens The Empire State genoemd. Daarvan komt die naam dus. Zo is California bijvoorbeeld The Golden State, Tennessee noemt The Volunteer State en Texas heet The Lone Star State. Zo hebben ze hier allemaal een bijnaam. Wat morgen op het programma staat is nog niet duidelijk, maar het zal wel leuk worden. Voorlopig wegens defecten dus nog geen foto’s, maar die volgen nog wel.

Mississippi & Tennessee

Na New Orleans gingen we richting de staat Mississippi, waar de blues zijn geboren. Eerst richting Greenwood, het stadje waar Robert Johnson gestorven en begraven is. Even wat meer over deze koning van de blues. Hij is geboren in 1911 en is al vroeg begonnen met gitaar spelen. Zijn leven is wel vrij onduidelijk aangezien in die tijd niet echt iemand omkeek naar de zwarten hier in de buurt. Die werkten op de katoenplantages en verder hadden ze weinig nut voor blanken hier. Op de muziek na natuurlijk, want die zou alle moderne muziek beïnvloeden. Johnson begon als een vrij slechte gitarist die niet veel kon, volgens getuigen. Hij vertrok voor enkele maanden en toen hij terugkwam had hij de beste gitaarskills van iedereen in de buurt. De verklaring die daaraan vaak wordt gegeven is dat hij zijn ziel aan de Duivel heeft verkocht aan de “crossroads”, een bekend begrip voor elke bluesfan. Hij ging naar een kruispunt, wachtte op de Duivel, die pakte zijn gitaar, speelde enkele nummers en gaf de gitaar terug aan Johnson. Vanaf toen speelde hij zoals we hem nu kennen, met veel virtuositeit. De echte verklaring zou zijn dat hij elke nacht met iemand op het kerkhof ging oefenen en daar veel heeft geleerd. Het is wel spijtig dat veel van zijn opnames van zo’n slechte kwaliteit zijn, maar het is ook al vrij oud natuurlijk. Op een avond speelde Johnson in Greenwood en begon na de show te flirten met de vrouw van de eigenaar van de bar. Die vond dat maar niks, boodt hem een fles whiskey aan met vergif in en dat was het dan. Johnson werd al vaker door vrienden gewaarschuwd om geen geopende flessen aan te nemen, maar zei dan altijd: “don’t ever knock a bottle out of my hand”. Hij ligt nu dus begraven in Greenwood en daar zijn we dan ook eens naar gaan kijken.

Daarna zijn we doorgereden naar Clarksdale waar we bij Abe’s BBQ zijn gaan eten. Over die tent heb ik gelezen in “Blues Traveling”, een boek dat ik kocht om te weten wat hier te beleven is in Mississippi. Die bestaan al sinds 1924, ze maken daar hun eigen BBQ saus en zoals te verwachten was het daar natuurlijk weer geweldig eten. Ribs, beef, red beans, enzovoorts. De serveerster daar vroeg of we naar het blues festival in de stad gingen en wij vielen uit de lucht... Een bluesfestival? Ideaal! Op naar de Ground Zero Blues Club, die opgericht werd door Morgan Freeman. Daar waren al optredens bezig. Prachtige club daar, niks fancy ofzo, maar pure blues. Alle muren beschreven door bekende bluesartiesten of bezoekers. Buiten was het Sunflower Delta Blues Festival aan de gang en daar zijn we ook gaan kijken. Alweer een hele hoop sfeer. Uiteindelijk vertrokken we dus een paar uur te laat naar Memphis, maar het was het waard! Blues luisteren met locals in Clarksdale, de plaats waar de blues zijn begonnen en waar de “crossroads” liggen. Meer moet dat niet zijn!

In Memphis zijn we ’s morgens naar Beale Street geweest, de straat waar ge moet zijn volgens de boekjes, de straat waar de jonge Riley King speelde voordat hij B.B. (Beale Street Boy) King werd. Daar was het ook weer een hele belevenis. Overal bars met open deuren en live blues muziek die naar buiten knalt. We gingen eerst B.B. King’s Blues Club binnen en daar was het al meteen vollebak. Een paar mensen waren jarig en kregen speciaal een birthday blues opgedragen. Ook hebben we Sun Studios bezocht. Dit is de studio waar rock’n’roll geboren is. Die studio heeft namen als Elvis Presley, B.B. King, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash en Carl Perkins getekend en dat spreekt voor zich natuurlijk. Grote helden zijn hier geboren. Carl Perkins is vrij onbekend en onderschat tegenwoordig, maar als ge weet dat de Beatles meer Carl Perkins hebben gecoverd dan eender welke andere artiest, dan kunt ge wel begrijpen hoe groot zijn invloed op de muziekwereld is geweest. Trouwens, sommige van u denken misschien dat enkel ik het hier leuk vind omdat die anderen meer naar rock enzo luisteren, maar niks is minder waar. Die amuseren zich even hard als ik hier... Ik denk dat ze stillaan inzien wat er zo cool is aan de blues, vooral Jochen, want die vindt het ook heel goed allemaal.

We hadden niet veel tijd en moesten verder richting Nashville. Zo’n vier uur later kwamen we daar aan en we hadden besloten de avond in Downtown Nashville te spenderen. En wat een goed idee was dat! Ten eerste is dit de eerste stad na Chicago waar er nog eens mooie meisjes met de hopen rondlopen, maar het is dan ook een universiteitsstad. Die gaan dan allemaal dansen op country en rock’n’roll muziek in kleren die de meisjes bij ons naar de Versuz ofzo aandoen. Ge moet u eens zo’n knappe opgetutte meid in een jurkje voorstellen die bijvoorbeeld opeens zegt met zo’n Redneck accent: “Hey y’all I’m a honky tonk princess”. Komt ge van zen leven niet tegen in België...

In de eerste bar was een vrijgezellenavond aan de gang en speelde een countryband. Maar toen ze populaire dingen gingen spelen gingen we door naar de tweede bar... en daar speelde Brandon Giles. Man wat een kerel! Die brak de tent af! En sfeer zoals ge nog nooit gezien hebt. Iedereen aan het dansen, Brandon met één voet op de piano en ene andere op zijne stoel, even later hing hij aan het plafond en dat allemaal op dikke rock’n’roll nummers zoals bijvoorbeeld Great Balls of Fire. Als grote fan van Jerry Lee Lewis had ik niet op iets beters kunnen hopen. Rond 1u zijn we terug naar het hotel gegaan want de dag erna zouden we tot Washington, DC willen rijden en dat is een heel stuk! Zo’n 10u rijden. Voordat we vertrokken zijn we nog het graf van Johnny Cash gaan bezoeken, de grote countrylegende van Amerika. Gerrit en ik zijn al fans van vóór de film (toen de meesten fan werden), dus het was wel iets speciaals. Ik heb een zwarte plectrum achtergelaten op zijn graf. Een gepaste kleur voor de man die bekend stond als The Man In Black.

Maar nu: op naar Washington! We gaan Barack es laten zien hoe het moet! We missen jullie thuis allemaal... Nog een weekje en we zijn terug. Tot snel!

New Orleans

Vandaag onze eerst echt dag New Orleans (en eigenlijk ook de laatste). Maar eerst wil ik nog even iets vertellen over gisteren. Hier zitten dus veel armere mensen die u aanspreken op straat om de weg uit leggen en dan een kwartier lang niet meer zwijgen. Daarna moeten ze natuurlijk een busticket van 10$ (yeah right) hebben. De eerste die we tegenkwamen wimpelde ik vrij vriendelijk af met “thanks man but we know where to go from here”. Opeens begon die te grommelen en hoorde ik op het einde iets van “white boy”. Rascisme langs de andere kant dus, maar soit laat ze maar wat roepen...

We zijn begonnen met een gratis tour door New Orleans. We kregen gratis tickets en een ranger heeft ons een rondleiding gegeven. Die tour trok werkelijk op weinig. De ranger wist niet echt waarover ze sprak en ik heb er niet echt iets van opgevangen. Het was niet vreselijk, maar het kon beter. Maarja, het was gratis he. Daarna zijn we gaan ontbijten. Zoals altijd hier, lekker eten! Yves wou al fritten bij zijn broodje, Jochen en ik namen een omelet met allerlei lokale dingen tussen (bijvoorbeeld crawfish) en Gerrit had een gefrituurde vis. Het is hier toch al ferm eten ’s morgens. Daarna zijn we nog wat gaan rondlopen en zijn we The French Market gepasseerd, een beetje een markt met allemaal prullen. Hier en daar nog wat winkeltjes binnengeweest en rond de namiddag een bar ingegaan. Daar kwam een man live wat country songs spelen, zoals Ring of Fire van Johnny Cash, Pride And Joy van Stevie Ray Vaughan of zelfs Nothing Else Matters van Metallica. Toen Jochen die laatste aanvroeg was het wel een beetje een zucht: “pffff, okay I guess it’s on the list”. Hij had ons namelijk een lijst gegeven met nummers op. Vrij goede muziek! We hebben trouwens ook een IMAX film gezien over de orkaan hier. Wat een beeld en wat een geluid! Prachtige film over het leven hier, de wetlands, de alligators, de muziek, de orkaan, enzovoorts.

Harrah’s hebben we ook nog eens bezocht, het casino dus. Jochen en Yves zijn daar even gaan rouletten voor wat kleine centen. En daar heb ik weer wat meegemaakt. Ik moest efkes naar de WC maar de mannen WC was in reparatie. Geen probleem he, in België pakken we dan gewoon de vrouwen WC, iedereen begrijpt dat en niemand maakt problemen. Hier is dat wat anders. Van zodra ik uit het kotje kwam om mijn handen te wassen. Opeens roept een oude man die mij zag van buiten de WC naar de security: “we’ve got a problem here!”. Komt de security op mijn af: “Sir, you can’t be here, this is the ladies bathroom”. Ik dan maar: “Yeah I know but the men’s room is closed”. “That don’t matter, you have to take another toilet, you can be arrested for this”. Toen zei ik maar “Oh, in that case, I’m sorry”. Gaan ze mij hier arresteren omdat ik vrouwen bespied ofwat? Ohhhh kijk die dikke oude madam daar wast haar handen! Dat wil ik zien ja!!! Ik loop de WC uit, kijkt die oude bujel mij ook nog aan alsof ik een of andere pedofiel ben. Onnozelaar. Wie in België zou hierom problemen maken? Zolang ik die WC zuiver hou moeten ze allemaal maar hun moel houden vind ik. De roulette is trouwens niet goed afgelopen, elk 20$ kwijt. Leuk avontuur dus! :-)

We zijn daarna even naar het hotel getrokken om efkes te rusten. Twee uur laten zijn we gaan eten bij Coop’s Place. Dat wordt hier vaak aangeraden omdat die schijnbaar de beste jambalaya hebben. En inderdaad, geweldig! Een lijstje van wat we genomen hebben: Rabbit & Sausage Jambalaya, gemarineerde lamribbetjes, gefrituurde jumbo champignons, Bayou appetizer of Pasta Jambalaya. Het was veel, echt veel, maar alles is opgeraakt want het was zeer goed! Absoluut een aanrader. De zaak ziet er van buitenaf vrij vuil uit maar dat is dus duidelijk bedrog. Jochen en ik zijn daarna naar het hotel gegaan, een beetje gezwommen en nu zit ik hier te schrijven. Gerrit en Yves zijn nog naar een andere buurt getrokken en hebben daar een jazz optreden gezien wat blijkbaar goed en sfeervol was. Maar meer weet ik daar niet van... vraag het maar eens aan hen. Morgen Mississippi en Tennessee! See y'all!

Texas & Louisiana

Achteraf bekeken waren we beter niet in Austin gestopt. Daar was bijzonder weinig te beleven. Er was 6th Street en dat was ook maar 5 blokken ofzo. We hebben die straat nog eens gedaan en zijn daarna nog even in een park gaan wandelen. Daar zat het vol met vrouwen en meisjes die met hun hond gingen spelen. Geen metafoor hoor! Er stonden zelfs borden “Dogs playing”. Maar daar was het ook maar saai. Ik heb er wel een foto met een standbeeld van een van mijn helden: Stevie Ray Vaughan, de 7e beste gitarist allertijde volgens Rolling Stone Magazine. Alles wat voor hem komt is natuurlijk ook geweldig, bijvoorbeeld Chuck Berry, Robert Johnson, B.B. King of Eric Clapton, allemaal blues of rock’n’roll legendes. Robert Johnson’s graf gaan we binnenkort bezoeken. Leuke verhalen heb ik nog over hem, maar die zijn voor een volgende blogpost. We zijn dan maar terug gegaan naar het hotel en zo bleef Austin eerder een tussenstop om even te rusten. We zijn die avond nog een hamburger gaan eten in Bikinis Grill & Bar omdat die naam ons wel aansprak en het langs ons hotel lag. Onze serveerster was een vrij mooie meid, maar wij Belgische nerds zijn veel te verlegen om zo’n knappe jongedame in bikini in de ogen te durven kijken ;-). De hamburgers waren anders wel goed...

De dag erna reden we door naar Lafayette, een stadje zo’n twee uur van New Orleans af. We wouden hier stoppen zodat we niet te lang moesten rijden en omdat er een cool hotel lag, The Blue Moon Guesthouse. En natuurlijk deed de naam ons ook denken aan Lafayette, de coole zwarte uit de TV serie True Blood. Het was eerder zo’n huis met een kamer of 6 waar ge in kon. Wij hadden The Balcony kamer en daar konden we met vier net liggen. Onder stond een gitaar en een piano en daar heb ik dan ook veel op gespeeld... want dat zijn een van de dingen die ik wel mis. Gerrit, Yves en Jochen zaten toen wat op de “porch” met biertjes. ’s Morgens reden we door naar New Orleans en daar kwamen we aan rond een uur of 1. Toen zijn we nog wat in het hotel gebleven om te rusten. Om 5u zijn we de stad ingetrokken. Het is vreemd hoe snel het kan veranderen. Het liep vol met zwarten, we staken de straat over en dan loopt het vol met blanken. Vreemd... Een beetje rondgelopen op Bourbon Street en daarna iets gaan eten. Gerrit, Jochen en ik hebben een New Orleans Plate gegeten, met jambalaya, gumbo, rice & beans en nog iets anders wat ik mij niet meer herinner. Het was vrij lekker. Ik schaam mij een beetje om het te zeggen, maar een van die sauzen deed mij denken aan de pispot die vroeger in de kamer van mijn pa stond. Die rook zoals dit smaakte. Het was eigenlijk allemaal soep met rijst in, maar het was iets lokaals en het was lekker. Yves had kip op lokale wijze en vond dat ook lekker. Daarna op weg terug naar het hotel kwamen we een kerel tegen die ons de weg wou wijzen. Hij heeft op onze kaart alle leuke plaatsen aangeduid. Ik vond dat een tip van 5$ al vrij veel was... maar hij vroeg 10$ voor de bus. Achja, dan maar gegeven, want dit spaart ons morgen weer 2u en 7 ruzies uit als we moeten beslissen waar we naartoe moeten. For now: goodnight y'all!

Fuck y'all, I'm from Texas!

Op de camping in Flagstaff hebben we nog eens goed geslapen want het was lekker fris ’s nachts. De ochtend erna zouden we rijden tot White Sands National Momument op het randje van de staat New Mexico, zo’n 800 kilometers verderop. Voordat we aan de rit begonnen begon het wel enorm hard te regenen, met als gevolg dat we met een hoop nat gerief in de auto zaten. Alle tenten in een vuilzak bewaard en dan toch maar vertrokken. Onderweg nog even gestopt aan een winkeltje waar een dikke vrouw zat en ons aansprak: “selling green pepper burritos here if you’re interested”. Yves zei “hmm I’m not that into burrito’s” en dat was dat dan. In de winkel vonden we niet echt iets en dus hebben we toch die burrito’s gekocht. Gerrit moest er gene, Yves en Jochen vonden ze wel lekker en ik zelf vond ze echt heel lekker. Ik heb spijt dat ik er niet nog eentje hebt genomen, maarja. Altijd eens de lokale dingen uitproberen he, in plaats van altijd te rekenen op de bekende smaak van Coca Cola en M&M’s.

In White Sands kwamen we eerst aan op een missile range. Blijkbaar is dat een militair gebied waar ze af en toe raketten afschieten. “This area can be contaminated” stond op een bord. Toen hebben we de blazers van de auto maar afgezet en de interne lucht maar wat laten circuleren. Dan maar efkes geen scheten laten. We hadden maar weinig zin om in White Sands iets uit te steken en dus kwamen we met het ambitieuze plan om door te rijden tot Austin in Texas en dat was nog eens een extra 1000 kilometer erbovenop. 1800 kilometer verder dan onze camping, een kleine 24u later, 20 graden meer en met een doos Redbull minder kwamen we aan, zo rond 8u lokale tijd. We zijn onderweg twee tijdszones gepasseerd. Het is hier nu dus 7u vroeger dan bij jullie thuis. Onderweg zijn we trouwens gestopt aan een leuk tankstation. Alles was daar gesloten maar er zaten GIGANTISCHE kakkerlakken (of sprinkhanen, maar ik denk kakkerlakken). Dat is iets wat we hier al vaker hebben gezien in Texas, toch ook iets speciaals blijkbaar.

In Austin hebben we eerst even geslapen want dat was nodig uiteraard. Rond een uur of 4 zijn Yves, Jochen en ik dan gaan eten bij Denny’s, Gerrit had nog geen honger. Jochen had iets met vis en purree en vond dat geweldig. Yves had een hamburger met BBQ saus. Die hamburgers hier zijn trouwens geweldig, als ge ooit hier zijt: eet ze vaak want in België maken ze de hamburgers niet zo en ge zult ze sowieso missen. Ik heb pannenkoeken gegeten maar ik vond het maar niks. Een van de dingen die ik bij ons beter vind. Voor 4$ kreeg ge er 3 en brachten ze er bij zoveel als ge wou. Die waren echter gigantisch groot en niet zo lekker. Volgende keer dus gewoon weer een hamburger kiezen. Daarna zijn we Sixth Street ingetrokken, een beetje vergelijkbaar met de Tiense in Leuven, maar toch ook weer niet helemaal. Daar liggen veel cafés en daar zitten de studenten zowat ’s avonds. We hebben daar een lokaal bierje geproefd en Yves en Jochen hebben daar wat gepooled. Gerrit en ik zijn terug gegaan naar het hotel om de Mexicaanse meisjes bij het zwembad te versie... euhhh ik bedoel... om een beetje te slapen want we waren moe. Yves en Jochen zijn nog wat pintjes gaan drinken want die waren al wat meer uitgeslapen. Vanavond zal er wel niet veel meer gebeuren want zo’n 24u rijden is toch aardig vermoeiend.

En ik wou het hierbij laten maar er is net nog iets raars gebeurd. Ik keek toevallig naar een hoek in de kamer en zag daar een krekel lopen (toch vrij groot, ongeveer zo groot als twee of drie sprinkhanen). Dood geslagen, en opeens nog een paar gevonden. Toen samen met Gerrit onder het bed gekeken en daar lagen er zeker een stuk of 100. Dat kon niet natuurlijk, wij naar de lobby en we kregen meteen een nieuwe kamer. Hier liep er nog eentje, een vrij grote, maar die is nu hemelen. Toch weer een heel gesleep, maar nu kunnen we tenminste op ons gemak slapen :-).

Monument Valley

“The ten commandments of B.B. King’s Bluesville. Commandment number seven: “You shall honor your long daddy and hot momma, except if they be steppin’ out on ya. Ohhh, by the way: the top ten commandments of B.B. King’s Bluesville are always subject to change!”. Dit zeiden ze op de radio toen we vertrokken in Page, waarna Stevie Ray Vaughan uit de radio knalde. Nummer 74 op onze radio en wat een heerlijke radiopost! Wat ga ik die missen als ik terug in België ben waar Q-Music een aardig bakje volzevert. Weet ge nog vroeger, de slogan van Q-Music? Dat was: “minimum talk, maximum music”. Dat is ondertussen toch aardig veranderd he, vindt ge niet? En voor degenen die nu denken: tiens, “vindt ge”, is dat geen dt-fout? Nee, fout jong! Als het “je” was, dan was het inderdaad “vind”, maar nu staat er “ge” achter, en dus is het “vindt”. Wist ge dat niet ofwat?! Trùk noa sjoel met dich! Zo zie je maar, deze blog is niet alleen zeer interessant en vol foto’s van sexy kerels, maar je leert er ook nog iets van!

De ochtend na de Grand Canyon waren Gerrit en ik al op om 6u. We waren om 10u gaan slapen dus dat viel wel mee. Wat een woelige nacht! Eerst werd ik wakker omdat ik dacht dat een dikke vette gele kever in de tent rondliep. Toen werd Gerrit wakker omdat hij dacht dat hij zichzelf had ondergekotst (het was nochtans een zo goed als bierloze avond). Daarna had ik weer grote vliegende mieren gezien, maar die zaten er natuurlijk niet. Onze hersenen waren aan het koken van de hitte denk ik, want we konden daar gewoon in onze boxers in de tent liggen zonder het koud te hebben. Dat is de eerste keer dat we dat hier hebben kunnen doen. Veel te warm om in een tent te liggen, maar soit. ’s Morgens de beste douche uit ons leven gepakt en daarna even gechat met onze “loved ones at home” want als ge hier 24/7 op elkaars kop moet kijken is elk moment om even contact met anderen te hebben welgekomen. Wel vervelend dat op onze normale uren iedereen in België slaapt. Als we een beetje willen praten met de mensen thuis moeten we dat vaak vroeg doen.

Terwijl de blues uit de radio knallen zijn we op zoek naar het Post Office. Daar willen we al onze postkaarten uit Chicago, San Francisco, Yosemite, enzovoorts opsturen. Jullie denken toch niet dat wij in elke stad op zoek gaan naar een Post Office? Neu neu, wij verzamelen die in ene grote bak en dan sturen we die op in een bepaalde stad. We wilden eerst op het einde in New York alles tegelijk opsturen maar dat was misschien ietsje overdreven. Nu krijgen jullie allemaal een postkaart met een stempel van een stadje dat niemand kent. Das pas origineel! Iedereen lacht elkaar natuurlijk weer uit in het postkantoor. De ene vindt dat de andere teveel postkaarten stuurt en de andere vindt dat de ene te weinig stuurt.

Trouwens, hier gaan we weer: “The ten commandments of B.B. King’s Bluesville. Commandment number five: “You shall listen to the old, listen to the new, listen to the rhythm, listen to the blues”. Heerlijk, toch! Als ik klaar ben met studeren zoek ik mij hier werk en ben ik weg uit België. Waarom? Wel, ten eerste hebt ge al de radio in de auto. Dan hebt ge ook nog eens overal WC’s. Waar ge maar wilt, overal zuivere en gratis WC’s. Prachtig! Hier is ook overal internet, in elk boerengat waar ge stopt hebt ge internet. Zo kunt ge uw mails nakijken of even chatten, maar ook nuttigere dingen zoals een camping zoeken, bellen of met Google Maps de weg zoeken. Dan hebt ge natuurlijk ook nog Amerika zelf... prachtige natuur, mooie steden en mensen die vreemden vriendelijk begroeten, in plaats van ze weg te jagen. Het eten in de McDonalds hier is bovendien goedkoper. Yves heeft daarnet 4 hamburgers gehad voor 4 euro! Geen prullen met een stuk vlees en een augurk he, maar zeker twee stukken vlees per hamburger! AMAI! Bovendien kunt ge in de McDonalds fijn uwe cola bijvullen zoveel ge wilt en dat is ook prachtig! Wie hier gezond wil eten kan dat, maar moet soms wat verder zoeken, maar het is dus zeker niet onmogelijk. Een topland dus. Snel die Greencard Lottery winnen of hier werk vinden en op naar Amerika! Oh trouwens nog iets... In België betalen we 21% BTW en ongeveer 40 à 50% belastingen op ons loon. Hier betalen ze 9% BTW en ongeveer 10% op hun loon. En toch werkt het hier vrij goed? Wel, als ge pech hebt kunt ge hier serieus in de puree zitten, maar naar het schijnt begint dat te veranderen met de democraten. Achja, we zullen wel zien.

We komen net terug van Monument Valley en dat was wederom een sublieme vallei. De Navajo indianen baten dat park daar nog uit. Geen staat of federale overheid die er zich mee moeit, hetgeen waarschijnlijk de oorzaak van de dirtroads is daar. Wat een gehobbel en stenen in de weg! Maar wat een schoonheid! Zo’n dirtroads verpesten het landschap niet met tarmac of andere tekenen van de moderne civilisatie. Even wat informatie over de vallei, anders is deze alinea te kort en dat vind ik niet mooi. De vallei is ontstaan onder de aardoppervlakte. Zo’n 570 miljoen jaar geleden lag het hele Colorado Plateau onder de Golf van Mexico (exclusief olievlekken). Aardplaten schuiven wel vaker over of onder elkaar en dat gebeurde hier ook. De plaat met het Colorado Plateau duwde aan tegen de plaat met de Rocky Mountains en zo trok vervolgens de oceaan ook verder weg. Opeens lag het plateau dus boven water. Zo’n 65 miljoen jaar geleden (dat tijd dat de dinosauriërs uitstierven trouwens), werd de modder van de oceaan zandsteen. De jaren daarna hebben water en wind de vallei geërodeerd naar de Monument Valley die we vandaag kennen. Met “monumenten” zoals The Three Sisters, Camel Butte of Totem Pole is dit een van de mooiste dingen die we zijn tegengekomen op onze reis. Ik heb daar ook wat souveniers gekocht... maar rarara voor wie! Momenteel zitten we in Flagstaff op de KOA camping. Dat is hier een flood area! Dat worden weer woelige nachten, hoera!

Vegas, Valley of Fire & The Grand Canyon

De tweede dag in Las Vegas zijn Jochen en ik sushi gaan eten in The Naked Fish. Dat is een restaurant dat we kennen van mensen bij PokerNews. Ik heb daar vroeger nog artikelen voor geschreven en één van de tussenpersonen tussen mij en PokerNews toen (Frank) heeft mij enkele lekkere rolls aangeraden. Frank brengt altijd live verslag uit van de World Series of Poker hier in Vegas (en doet dat goed) en gaat dan ook altijd eten in The Naked Fish. Vanwaar kennen zij dat dan? Wel, in dat restaurant gaan vaak bekende pokerspelers eten. Zo hangen er handtekeningen op van Phil Ivey, Noah Boeken of Scotty Nguyen, vrij grote namen op zijn minst. Zo zijn we dus in dat restaurant terecht gekomen, want het ligt toch 11 kilometer buiten het centrum. We hebben 7 rolls gehad, o.a. Rapungi, GT-R, de WSOP roll, Cat-Eye of Deja Vu en die waren allemaal DE-LI-CIOUS! Wat een smaakbom in onze monden! Verschillende soorten vis zoals paling, tonijn, zalm, shrimp of yellowtail worden gecombineerd met rijst, kleine stukjes groenten, sausjes, wasabi en gember om zo een zeer lekkere maaltijd te creëren. Een absolute aanrader! Ge moet hier wel rekenen op zo’n 60 tot 70 dollar per man, maar dan hebt ge ook echt wel goed en veel gegeten. Er was weinig licht helaas en ik heb dus geen goede foto’s kunnen nemen van de sushi zelf, maar wel van de handtekeningen van de pokerspelers. Jochen is ook nog even gaan pokeren, maar dat was snel gedaan toen zijn straat tegen een hogere straat opliep. Uiteindelijk winst in Vegas zo’n 320$, toch een mooi bedrag om te winnen op ongeveer 24u. ’s Avonds zijn we allemaal nog wat andere casino’s gaan bezoeken, zoals The Mirage (bekend van de film Oceans Eleven, alhoewel het aquarium niet echt indrukwekkend is) en nog eens richting The Bellagio. Gerrit en Yves gingen ondertussen nog wat andere casino’s bezoeken. Daarna slapen, maar niet uitslapen want we moesten vroeg op.

’s Morgens om 9u richting the Valley of Fire, iets wat niet op het programma stond, maar wat we toch hebben besloten eens te bezoeken. En dat was geen slecht idee. Prachtige rotsen in de vormen van bijvoorbeeld bijenkorven en een olifant (met de gepaste naam The Beehives en Elephant Rock). Allemaal heel erg rood en sowieso een prachtig zicht. Het park was wel vrij klein, daarom waarschijnlijk dat het een State Park was en geen National Park. Sowieso de moeite. Daarna zijn we doorgereden naar Jacob Lake waar we kamperen. Wel nog geen meer gezien, maar wel een ranger die met zijn pistool de bossen in vloog en daarna een schot lostte. Waarop? Geen idee... Jochen heeft een lekkere Griekse salade gemaakt en we zijn allemaal met een volle buik gaan slapen. Jochen en ik hebben vreselijk geslapen en waren nog stikkapot toen we richting de Grand Canyon vertrokken. Maar toen we daar eenmaal aankwamen was het vrij spectaculair. We deden de North Rim (niet de toeristische South Rim) omdat we daarna nog naar Monument Valley zullen gaan. Eigenlijk heb ik er weinig over te vertellen, kijk maar gewoon naar de foto’s. Momenteel zitten we bij Lake Powell op een camping met douches, wasmachines en WiFi enzo... Straks slapen en morgen weer onderweg...

Death Valley & Vegas

Ok deze post wordt een lange... So be prepared...

Death Valley was alles wat ik ervan verwachtte. Ten eerste superheet. Maar echt heeeeeel erg heet! De wind brandt in uw ogen, uw zweet verdampt onmiddellijk zodat ge niet doorhebt dat ge zweet en als ge uit het zwembad komt zijt ge op enkele seconden droog. Geweldig is dat, zoiets extreems kunnen meemaken. Die hitte ontstaat doordat de zon alles opwarmt binnen de vallei, maar omdat er bergen rond staan blijft alle hitte binnen de vallei. De tweede dag was echter draaglijker dan de eerste, het was ongeveer 47 graden ofzo. Ten tweede is het hier zeer droog. Dat komt omdat wolken die bij de oceaan gevormd worden 4 bergketens over moeten eer ze in de vallei geraken. Bij elke bergketen koelen de wolken af en gaat het er dus regenen of sneeuwen. Bij Death Valley zelf blijft meestal niks meer over. Resultaat: overal kleine struikjes en heel weinig leven. Ik heb twee vogels gezien, een nest kleine wespen en een helehoop mieren. Ten laatste: het uitzicht hier is subliem. Kijk maar eens naar de foto’s. Op het eerste zicht lijkt het misschien allemaal niet zo speciaal, maar geologisch gezien is Death Valley een paradijs. Op bepaalde stenen kunt ge zo een dikke laag modder zien die jaren geleden een helehoop wegen wegspoelde en sommige mensen het leven kostte. En qua bergen en uitzicht is het ook ongelofelijk. Ge kunt zeer ver kijken en de bergen zien er op vele plaatsen anders uit. Een prachtig land voor mensen die graag in de bergen zitten.

We hebben er enkele dingen gezien. Een eerste punt was Golden Canyon. Dat was een vrij kleine canyon die vroeger een paved road was. Die is een paar jaar geleden volledig weggespoeld door een storm. Want als het regent in Death Valley, dan is het volle bak! Wegwezen moet ge dan! Even wandelen en dan stenen zien die precies van goud waren. Daarna Zabriskie Point, waar de bergen er een beetje als dinosauruspoten uitzien. Daarna zijn we naar mijn favoriet gegaan: Devil’s Golfcourse. Beeld u een golfterrein in dat werkelijk onbespeelbaar is. Wel, dit is nog tien keer erger. Prachtige stenen met zout en mineralen... Gaten in de grond, uitstekende stenen en een enorme hitte. Een heel plezier om daar eens in rond te lopen. Ten slotte nog Bad Water. Het laagste punt in de U.S. met zijn 85,5 meter onder zee niveau. Megawarm, maar er stond water! Daarvan heb ik natuurlijk weer geproefd, en het smaakte nog erger dan het water onder mijn oksels. Ik had daar ondertussen geen okselvijvers meer, maar okseloceanen. Door de hitte natuurlijk... En dat was het voor Death Valley. Een unieke ervaring die ik zeker iedereen aanraad. Ge weet niet wat warm is eer ge daar zijt geweest. Death Valley is trouwens de tweede warmste plek op de aarde (omdat extreme temperaturen op bepaalde dagen in Ethiopië de gemiddelde temperatuur daar boven die van Death Valley duwen). Echter, Death Valley is op de meeste momenten van de dag de warmste plek ter aarde. Omdat die mensen daar alles zo’n coole naam geven, is dit voor mij dan ook de warmste plek ter aarde. In Ethiopië hebt ge toch niks te zoeken he... Daar kunt ge enkel wat pistolees uitdelen en malaria krijgen.

Las Vegas, de graslanden, ja dat zal wel zijn ja... We zitten daar nu en ik heb al meer dan drie keer bijna in mijn broek gekakt van de teleurstelling.  De eerste was er toen ik zag hoe lelijk dat het hier eigenlijk is. Overal kitch, lampkes, diamanten, goud en marginale mensen. Dat verbaast mij echter niks want iedereen komt hier om te gokken natuurlijk. Er bestaan volgens mij twee soorten gokkers. Ge hebt er MET geld en ge hebt er ZONDER geld. Die zonder geld komen hier hun inkomen verkwisten en kopen hun kinderen met Kerstmis een schoendoos met appels in. Degenen die wel geld genoeg hebben komen het hier liever verknoeien in plaats van er iets nuttigs mee te doen, bijvoorbeeld een professionele self-help coach voor Gerrit inhuren, die 24/7 rond hem hangt om hem te overtuigen dat flashy Northface kleren eigenlijk vrij lelijk zijn. Wij hebben ons best al gedaan om hem dat te doen inzien, maar tevergeefs. Anyways, over het volk hier ben ik niet bepaald enthousiast dus. Veel minder vriendelijk, veel buitenlanders die amper Engels spreken in de hotels en horeca zaken en veel te veel volk op een kleine plaats.

De tweede keer dat ik bijna in mijn broek kakte was toen ik hoorde dat er hier in ons hotel (Harrah’s, toch een vrij bekende naam) geen gratis internet is. Dat moets ik horen van een Koreaan die, guess what, geen Engels kon. Man man, er is zelfs gratis internet in een dode woestijn waar het momenteel 50° is en de wespen te lui zijn om te steken. Maar in één van de grootste hotels van Las Vegas is gratis internet teveel gevraagd. Hier tegenover op The Strip is gelukkig een McDonalds waar ze gratis WiFi hebben zodat ik deze blog toch nog eens kan uploaden en mijn mail kan checken. We hebben hier met vier man vier twee personenbedden trouwens. Waarom ze dat allemaal doen? Waarschijnlijk omdat mensen die op internet zitten niet in het casino gaan zitten (chatten, gokken op internet, etc...) of geen prostituees “bestellen” (want het internet tegenwoordig he...). Dat laatste is waarschijnlijk ook de reden waarom dat iedereen hier een tweepersoonsbed krijgt. Hier buiten staan meisjes met t-shirts aan waar in het groot op staat gedrukt: “HOT GIRLS”, gevolgd door een telefoonnummer. Zo gaat dat hier blijkbaar. Ik ga hier echt niemand aanspreken, want ik denk dat ze u zelfs geld vragen om “hallo” te mogen zeggen. Gelukkig hoef ik daarvoor mijn karaktereigenschappen niet te omzeilen... Mensen vermijden ligt immers in mijn natuur ;-).

De derde teleurstelling was de bij Starbucks hieronder. Ik dacht “OK Kurt, hou u maar kalm en ga ene lekkere Frappochino drinken om af te koelen”. Want als ik boos ben ga ik in mijzelf praten. Komt ge daar aan, weer een Chinees die geen Engels kan. “What’s the price of a Frappochino please?”. Wijst ze daar naar een bord waar ik al 10 minuten naar heb liggen staren om de prijs te zoeken, niks op te vinden natuurlijk. Dus zeg ik maar “Yeah, but I can’t find the price on that board”. Komt die af met “Would you like a small, medium or large one?”. Ik dacht: “that’s what she said”, maar antwoorde “OK small is fine”. Krijg ik daar uiteindelijk een vrij kleine pot met ijs en chocolaat voor vijf dollar. Byebye Starbucks! Daar ga ik al niet meer terug. Terug naar de kamer en daar blijkt dat ge niks in de frigo moogt plaatsen want dan hebt ge instantly een kost van 50$ extra. Onderweg hoor ik nog een vrouw zumpen dat ze geen Starbucks wil maar alcohol wil, en snel! Alrighty then!

Wist ge trouwens dat hier alles gepikt is? Ze hebben de Eifeltoren van Frankrijk gepikt, de Piramides en de Sfinx van Egypte gepikt, ze hebben Romeinse paleizen gepikt en volgens mij is de woestijn hier rondom zelfs gepikt. Misschien moet ik al die teleurstelling maar achterlaten in de WC net voordat we vertrekken. “Byebye guys”, ga ik roepen, terwijl ik een bom laat ontploffen in de pijpleidingen van het hotel.

Ok nu even serieus... Vandaag dag 2 in Vegas en ik ben al iets enthousiaster, maar ben hier nog steeds niet zo graag. Na zo’n prachtige natuur te zien moet een stad toch wel aardig wat in petto hebben om mij te bekoren. Chicago was mooi, modern en volwassen, maar Vegas is dat allemaal niet. Daarstraks bij de Starbucks (ja ik ben toch maar teruggegaan, twee keer zelfs, veel te lekker) begon een vrouw op mij te schreeuwen omdat ik langs haar kwam staan aan de kassa. Er waren twee kassa’s en ik raakte haar niet aan, dus wie weet wat haar probleem is. Dat ze maar doet... Jochen doet het hier wel goed. Eerste avond poker zo’n 65$ gewonnen. Vandaag roulette gespeeld en 160$ gewonnen daar, vooral veel geluk gehad. Zo snel uit mijn hoofd ben ik vrij zeker dat we iets hebben gehad dat één op honderd (of nog minder vaak) voorkomt. Nu is Jochen weer aan het pokeren en hij staat zo’n 300$ in de plus, dus het gaat echt goed. En dat is goed voor ons, want dan betaalt hij ons bier. Verder hebben we nog wat casino’s bezocht: Ceasars Palace, Flamingo, Paris, The Bellagio en Harrah’s. Overal hetzelfde en saai dus. Maar vanavond gaan we wat leukere dingen doen: The Mirage bijvoorbeeld. Daar is Oceans Eleven opgenomen en daar moet wel een leuk aquarium zijn en tijgers enzo... Ik ben benieuwd. Het kan trouwens goed zijn dat jullie even geen blogpost krijgen. Morgen richting Grand Canyon, Momument Valley, Phoenix en dan New Orleans. Een hele tijd geen internet, dus we horen ons nog wel!

Mono Lake & Bodie

Waarschuwing aan Jo Swenters en vergelijkbare goddeloze rednecks die in hun onderbroek op het podium gaan staan: deze blogpost gaat een beetje aanvoelen als een Wikipedia pagina, dus misschien kunt ge deze gewoon skippen. Ik zal binnenkort ter compensatie anders ook wat informatie over hamburgers posten.

Gisteren na de koffiebar (waar we de blog hebben vernieuwd) zijn we eens naar Mono Lake getrokken. Dat meer is 2,5 keer zouter dan een normale zee. We hebben ook geproefd en het was inderdaad vrij zout. Of die felle steken in mijn buik erna daar iets mee te maken hadden weet ik niet, waarschijnlijk niet want ik had slechts een druppeltje geproefd. Het meer staat vooral bekend omwille van zijn tufa’s. Dat zijn grote mineralen die gevormd worden wanneer water en gassen omhoog komen uit de bodem van het meer. Als het waterpijl dan daalt komen die boven. Een beetje zoals stalagmieten bij ons in de grotten, maar dan vooral droge steen met veel zout. Het was net zonsondergang en we hebben dus enkele mooie plaatjes kunnen schieten daar. In het meer leven enkel garnalen omwille van het hoge zoutgehalte. Er zaten ook veel vliegen. Maar dan bedoel ik dus wel ENORM veel vliegen! Witte stenen waren volledig zwart en als ge een stap zette kon ge werkelijk een golf van vliegen zien wegvliegen. Die vliegen beten niet dus dat was nog wel leuk.

Die avond heb ik ook nog een interessante man ontmoet op de WC van de camping. Want zo gaat dat in de USA he, leuke mensen moet ge op de WC gaan zoeken. Zoals vaak ben ik natuurlijk weer zijn naam vergeten. Die heeft voorlopig een heel interessant leven gehad. Hij was vroeger bij de Air Force en moest boven Highway One vanalles controleren. Hij heeft daar ook twee jaar gewoond en vond het net zoals ons prachtig. Nu woont hij in het zuiden van California. Hij vertelde mij dat hij vroeger met zijn vrouw ’s morgens vroeg ging skiën in de lokale bergen, daarna snel terug naar huis en in de namiddag zwemmen in de zee. “Now where else can you do that, son?”, lachtte hij. Nu verbleef hij op dezelfde camping als ons, waar hij al 15 jaar kwam. Hij ging nu vooral vissen in de meren hogerop in de bergen, waar volgens hem prachtige vissen zitten. Vroeger heeft hij ook zijn dochter begeleidt in een hike van 217 miles die ze op 17 dagen hebben voltooid. Hij behoorde tot het “support team” en moest elke dag eten afdroppen. Tijdens die hike was een weg in Yosemite afgezet omdat een beer iemand had aangevallen. De beer had zijn rugzak gepikt en die stomkop ging die terughalen. Natuurlijk kreeg die een serieuze lel, maar hij heeft het overleefd. Anyways... hier zijn heel wat leuke verhalen te vinden.

Nog zo’n leuk verhaal ligt bij de volgende bestemming: Bodie, een ghost town kort bij Mono Lake dat bewoond was tussen 1860 en 1942. Voor degenen die Deadwood hebben gezien, this is the real deal! Vroeger kwam W.S. Bodie naar hier en vond er goud. Zoals vaak in die tijd ging dat heel snel rond en begon het stadje te groeien en te groeien. Er hebben op het hoogtepunt zo’n 10.000 mensen gewoond. In een bijzonder strenge winter waren de supplies in de stad volledig uitgeput. W.S. Bodie en zijn vriend E.S. “Black” Taylor besloten om supplies te gaan halen toen de storm even stil lag, een hike van zo’n 5 à 7 dagen. De supplies kopen was hen gelukt en het was tijd om terug te trekken. Helaas, de storm begon terug op te zetten en ze zaten vast. Bodie is onderweg van uitputting omgevallen. Taylor wou hem nog meedragen maar had gewoon de kracht niet meer. Hij beloofde hem te gaan halen zodra hij terug op krachten was. Hij is meermaals gaan zoeken in de sneeuw maar vond hem niet. De volgende lente vond hij Bodie’s botten terug en heeft hij hem bescheiden begraven. De stad was verdeeld in een noordelijk deel en een zuidelijk deel. Het zuiden was veilig. Daar lagen bowlingbanen, sportvelden, theaters, saloons, enzovoorts. Het noordelijke deel was iets minder veilig. Daar lagen Chinatown, bordelen, bars en andere zaken waar mannen zich een stuk in hun kloten dronken en elkaar daarna afschoten. Er zijn ooit 8 schoten afgevuurd, 2 mannen die elk 4 keer schoten. Ze stonden drie voet van elkaar af. Geen enkele kogel raak, zo zat waren ze.

Enkele leuke details nu. Chinatown in Bodie was blijkbaar vrij groot, maar vandaag staan er nog maar 2 huizen van recht. Er is ooit een grote brand geweest. Naar het schijnt ontstond die door een kleine rakker van 3 jaar die buiten werd gezet op een verjaardagsfeesje van een vriendinnetje. De gewoonte was om taart te geven aan de gasten, maar deze moeder had groene jelly pudding gemaakt en dat manneke werd daar zo teleurgesteld van dat hij overal tegen begon te stampen. Buitengezet dus, en hij is op straat verder gaan roepen. Hij vond een pakje lucifers en the rest is history. Wat we vandaag van Bodie kunnen zien is wel slechts 5 tot 7 procent van de originele stad. De ranger liet ons ook weten dat er vroeger blijkbaar elke dag wel iemand werd vermoord in Bodie. De politie deed daar weinig aan. In de krant in die tijd werd daarover gegrapt: wie de sheriff overdag op straat kon vinden kreeg een blok goud. Tenslotte, in 1997 heeft een Canadees bedrijf stalen genomen van de hills rond Bodie, en heeft geschat dat er nog wel zo’n miljoen pounds goud te vinden waren. Gelukkig gingen ze failliet door een ongeluk in een andere mijn, anders was er niet veel meer te zien van Bodie. Die huisjes storten van de kleinste trilling al in. Maar genoeg over Bodie nu...

Momenteel zitten we in Death Valley in ons hotel Stovepipe Wells. Dat Stovepipe gedoe is gene zever. Het is hier ontzettttteeeeeendddddd warm! Momenteel is het 50 graden celcius en het is ongeveer 6u ’s avonds. Maar daarvoor zijn we gekomen natuurlijk. Misschien vraagt ge u af hoe het voelt om hier te zijn nu... Beeld u in dat ge in de sauna stapt, maar dat het kurkdroog is. Dat is het dus. Ik voel mijzelf zweten en ik voel het meteen verdampen. Extreem klimaat. Straks lekker zwemmen, eten en morgen meer Death Valley beauty. Morgenavond Vegas! Tot snel!